De Val

Toen Laurian mij vroeg om mee te doen aan een schoolproject en daar een film voor te maken, zei ik gelijk ja. We hadden geen idee waar het heen zou gaan, maar we gingen aan de slag. Vrij snel kwamen we op het thema depressie, iets waar volgens ons te weinig over gepraat wordt. Laurian en ik maakten samen het script en later ben ik me vooral gaan focussen op het acteren; ik mocht de hoofdrol, Tess, op me nemen. Het was een super ervaring en heel erg leerzaam. Er komt veel meer bij kijken dan ik dacht. Wat een uitdaging!

Ik speel Finn in De Val. Hij is eigenlijk de goeie jongen die ziet dat er iets met Tess aan de hand is. Ik ben begin 2018 begonnen met acteren en wilde daar een doel mee bereiken: mensen inspireren aan de hand van acteren. Ik zag de vacature voor De Val, meldde me aan, en toen ik de auditie had gedaan voelde ik: dit wil ik!

Ik speel de rol van Nina. Dat was een uitdaging, maar wel super leuk. Ik heb ontzettend veel geleerd in het proces en ik hoop natuurlijk dat de film zorgt voor conversatie. Depressie is een mentale ziekte waar veel mensen mee kampen, maar het wordt te weinig besproken. Dat Laurian en Jasmijn hiermee aan de slag wilden, was voor mij reden genoeg om auditie te doen.

De Val was voor mij een enorm leertraject, zowel film-technisch als organisatorisch. Doordat we konden samenwerken met enkele professionals leerde ik werkelijk alles op het gebied van film: het voeren en beoordelen van castings, cinematografie, samenwerken met acteurs, leiding geven en visie ontwikkelen. Als regisseur ga je voor de hoogst mogelijke kwaliteit en dat kan leiden tot moeilijke beslissingen. Ik vind het fantastisch dat iedereen zich zo heeft ingezet voor deze film en voor het bespreekbaar maken van depressie. Iedereen mag trots zijn op zichzelf.

Voor ons profielwerkstuk moesten we groepjes van twee maken. Laurian en ik hadden allebei nog niemand en besloten samen een groepje te vormen, iets waar ik geen dag spijt van heb gehad. Het idee was er al, maar het begon klein. Ik werd producent en mocht van alles regelen; elke dag waren Laurian en ik wel bezig. Je moet aan zoveel dingen denken om zoiets neer te zetten. Ik heb heel veel nieuwe mensen leren kennen en ben trots dat ik aan deze film heb meegewerkt. Als het kon zou ik het zo weer doen.

Ik kende Laurian van een ander filmproject en was vereerd dat hij me vroeg voor de rol van de moeder van Tess. Een uitdaging, want verlies is geen makkelijk onderwerp en als actrice wil je geloofwaardig overkomen. Juist daarom nam ik de rol aan; ik hou ervan om de diepte in te gaan. Laurian was op de set communicatief, enthousiast, gepassioneerd en enorm gedreven, en luisterde goed naar de acteurs. Hij mag trots zijn op wat hij voor elkaar heeft gekregen. Ik hoop in de toekomst zeker weer met hem samen te werken.

Mijn rol was het verzorgen van de catering. Ik ben gevraagd door Laurian en Hans, die ik allebei ken; Laurian van de film Als… en Hans is een vriend. Ik vind niet alleen koken leuk, maar ook het werken met jonge mensen die intensief bezig zijn om van een film iets moois te maken. Het fijne is dat je een familiegevoel krijgt, dat er begrip is voor elkaar en met respect wordt gewerkt.

Mijn taak als supervisor: jonge, onervaren maar getalenteerde mensen begeleiden bij het maken van een korte film. Van de eerste ideeën voor het scenario tot het finale editproces heb ik mijn ervaring gedeeld met Laurian, Jasmijn en Vera. Een film maken is echt teamwork; ben je geen teamspeler, dan is er geen plaats voor je. Maar een team heeft ook een leidinggevende nodig. Voor mijzelf bleek het net zo goed een leerproces: coachen in plaats van bepalen, begeleiden in plaats van de leiding nemen. Zij hebben mij een onvergetelijke tijd bezorgd. Ik heb mijn doel bereikt als ze zich over twintig jaar afvragen: hoe heette die man in het zwart ook alweer?